Οι θέσεις μας



Αντιλαμβανόμαστε το πανεπιστήμιο ως τον ανώτατο κύκλο της αστικής εκπαίδευσης που αποτελεί το υψηλότερο επίπεδο εμπέδωσης τόσο της κυρίαρχης ιδεολογίας όσο και της ιεραρχικής κοινωνικής οργάνωσης. Πρόκειται για έναν κρατικό μηχανισμό χειραγώγησης συνειδήσεων που σκοπό έχει την δημιουργία αυτοματοποιημένων ανελεύθερων και πειθήνιων μηχανών παραγωγής εργασιακής δύναμης και όχι την μόρφωση ανεξάρτητων και ελεύθερων προσωπικοτήτων. Ως κομμάτι της κρατικής μηχανής στόχο έχει την ικανοποίηση των αναγκών των αυριανών εκμεταλλευτών μας, των αφεντικών, του κεφαλαίου.
Η όλη διαδικασία της προετοιμασίας για την εισαγωγή στο πανεπιστήμιο είναι ήδη εξαντλητική και ψυχοφθόρα για το άτομο. Είναι μια διαδικασία πειθάρχησης με ξεκάθαρα κυριαρχικό περιεχόμενο και ταξικά κριτήρια διαλογής των «κατάλληλων». Η διάρθρωσή του πανεπιστημίου έχει γραφειοκρατικά χαρακτηριστικά ιεράρχησης ενάντια στις ανάγκες μας. Το ίδιο κράτος που μεριμνά για την διαρκώς αυξανόμενη χρηματοδότηση του πανεπιστημίου μέσω κονδυλίων για ερευνητικά προγράμματα κ.α, δεν μεριμνά για τις διαρκώς αυξανόμενες σε κόστος μεταφορές μας με τις αστικές συγκοινωνίες, το μειωμένο αφορολόγητο όριο που δεν μας επιτρέπει την ελεύθερη και δωρεάν πρόσβαση στην σίτιση, τις ανάγκες στέγασης μας σε μια πόλη με υψηλά ενοίκια και λογαριασμούς. Η ιεραρχική δομή του πανεπιστημίου αναπαράγει τις εξουσιαστικές σχέσεις που διαπερνούν και το υπόλοιπο σώμα της κοινωνίας, θέτοντας καθηγητ[ρι]ες σε θέση εξουσίας πάνω σε φοιτητ[ρι]ες. Η αυθεντία του/της εκπαιδευτικού, που επικυρώνει ουσιαστικά την μονόπλευρη ροή γνώσης, δεν αμφισβητείται αλλά επιβάλλεται και αναπαράγεται ως κυρίαρχη κουλτούρα μεταξύ των φοιτητ[ρι]ων. Μια γνώση που διαχέεται και χρησιμοποιείται για να εξειδικεύει ως προς τα συμφέροντα και τις ανάγκες των αφεντικών. Παράλληλα κυριαρχεί η ανταγωνιστικότητα ως δήθεν "εφόδιο" καλύτερης γνωστικής επάρκειας στην αυριανή αγορά εργασίας.  Δηλαδή στην δυστοπία της μαζικής ανεργίας, της εργασιακής επισφάλειας, στους μισθούς πείνας.
Σε αυτή την κατεύθυνση χρήσιμο εργαλείο αποτελεί η ολοένα και αυξανόμενη πολιτική αποστείρωση εντός του πανεπιστημιακού χώρου. Η πολιτικοποίηση παρουσιάζεται από πλευράς των πανεπιστημιακών εκπαιδευτικών ως κάτι το προβληματικό, ως το εμπόδιο για την κοινωνική και επαγγελματική ανέλιξη που υποτίθεται ότι παρέχουν οι ακαδημαϊκοί κύκλοι σπουδών, τα μεταπτυχιακά και οι συμμετοχές σε ερευνητικά προγράμματα. Θεωρείται υγιές να μην έχεις άποψη για οτιδήποτε σε αφορά αλλά να βλέπεις ανταγωνιστικά γύρω σου κάθε άτομο στο τμήμα, στο μάθημα, στην σχολή και αύριο στην ουρά του οαεδ, των συνεντεύξεων, των βιογραφικών κλπ.
Η αναπαραγωγή των εκμεταλλευτικών, εξουσιαστικών σχέσεων φοιτητ[ρι]ων και πανεπιστημίου παράγει μεγάλο κέρδος για λογαριασμό κράτους – κεφαλαίου. Η απογύμνωση των μαθημάτων από κάθε κοινωνικό στοιχείο, η είσοδος των επιχειρήσεων στην εκπαίδευση είτε άμεσα (πχ. σίτιση), είτε έμμεσα με την φανερή ή "κάτω από το τραπέζι" συνεργασία με καθηγητές/πανεπιστημιακές αρχές για εκμετάλλευση απλήρωτης εργασίας φοιτητών (εργασίες, πτυχιακές κ.α), η εθελοντική εργασία σε συνέδρια κ.α. είναι τα στοιχεία που συνθέτουν την πραγματική εικόνα του σύγχρονου πανεπιστημιακού χώρου. Παράλληλα, η διάρθρωση του μαθήματος και το σύστημα εξετάσεων στήνουν το "καλούπι" μαζικής παραγωγής ενός συγκεκριμένου τύπου εργαζόμενου, ο οποίος δεν θα μπορούσε να εξυπηρετεί καλύτερα τις ορέξεις των αφεντικών. Με άλλα λόγια, οι υποχρεωτικές παρακολουθήσεις, οι "αλυσίδες" μαθημάτων, οι πρόοδοι, τα "bonus" στην τελική βαθμολογία, η συλλογή διδακτικών μονάδων κλπ, που συνθέτουν την ολοένα και μεγαλύτερη εντατικοποίηση των σπουδών μας, δημιουργούν στο "σήμερα" εκείνες τις στρατιές εργαζομένων που "αύριο" θα είναι κομμένοι και ραμμένοι να παράγουν κέρδη για τον εκμεταλλευτή τους κι εκ των προτέρων έτοιμοι να ανταποκριθούν, χωρίς να αμφισβητούν, στην εντατικοποίηση της εκμετάλλευσης στο χώρο δουλειάς τους. Στο πρόσωπο του καθηγητή που ανακοινώνει εκδικητικά ότι "όσοι δεν ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις μου, δεν θα πάρουν πτυχίο ποτέ!", θα συναντηθεί ο εργοδότης που θα ανακοινώνει "όσοι δεν ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις μου, θα απολύονται". Στόχος του πανεπιστημίου, λοιπόν, κατ' εντολή Κράτους - Κεφαλαίου και υπόδειγμα κατά συνέπεια για το ίδιο είναι η ομαλή μετάβαση από την φοιτητική καριερίστικη ανταγωνιστικότητα στην απόλυτη εργασιακή υποταγή (πχ ως ρουφιάνος, απεργοσπάστης, γλύφτης) σε συνθήκες γαλέρας.
Από το σχολείο και τα 5μελή - 15μελή έως το Παν/μιο και τις φοιτητικές εκλογές, τις βουλευτικές εκλογές και τα δημοψηφίσματα, η ανάθεση της διαχείρισης θεμάτων που μας αφορούν άμεσα σε «ικανότερους», παρουσιάζεται ως αμεσοδημοκρατία, ως κεκτημένο δικαίωμα, αλλά και ως υποχρέωση. Για εμάς η συμμετοχή στις εκλογές είτε με την ψήφο είτε με την υποψηφιότητα προσφέρει νομιμοποίηση στο υπάρχον πολιτικό και κοινωνικό σύστημα. Στο ίδιο σύστημα που μας καταπιέζει, μας εκμεταλλεύεται, μας εξαθλιώνει.
Οι ιεραρχικές δομές των φοιτητικών παρατάξεων αναπαράγουν κρατικές εξουσιαστικές δομές σε μικρογραφία με πελατειακές σχέσεις ανταλλαγής και συμφέροντος - σημειώσεις, εύρεση εργασίας κ.α, προάσπιση συντεχνιακών συμφερόντων του εκάστοτε τμήματος - όπως επίσης εξυπηρετούν κομματικούς μηχανισμούς που μας καταγράφουν ως νούμερα σε λίστες ψηφοφόρων και ακολούθων. Εκμεταλλεύονται τις ανάγκες φοιτητ[ρι]ών για κοινωνικοποίηση για να επιβιώσουν. Είναι γραφειοκρατικά μορφώματα που λειτουργούν για λογαριασμό του κράτους, δημιουργώντας την ψευδαίσθηση της πολιτικοποίησης, ενώ στην ουσία καλλιεργούν άμεσα τη λογική της ανάθεσης και έμμεσα του κυβερνητισμού, ασχέτως ιδεολογικής μάσκας που θα σερβίρουν. Το πεδίο των διεκδικήσεων οριοθετείται από τα πάνω αφαιρώντας μας την δυνατότητα να δημιουργήσουμε αυτόνομα την πολιτική ατζέντα από τη βάση για τη βάση.
Αντιλαμβανόμαστε τα ΔΣ ως μια «δικλίδα ασφαλείας»  για το παν/μιακό καθεστώς, που επιδιώκει κόντρα στα συμφέροντα μας τη συνεργασία με τις πρυτανικές αρχές σε κάθε ευκαιρία. Ένας δίαυλος επικοινωνίας με την εξουσία που στην ουσία διατηρεί ισορροπίες και κηδεμονεύει φοιτητικές διεκδικήσεις εντός ορίων της αστικής νομιμότητας. Η συντήρηση και καλλιέργεια αυτών των πρακτικών βασίζεται σε υποσχέσεις ανέλιξης δημιουργώντας φοιτητοπατέρες, αυριανούς κρατικοδίαιτους συνδικαλισταράδες.
Οι εκλογές, τα ΔΣ και οι φοιτητικές παρατάξεις εκπαιδεύουν φοιτητ[ρι]ές στην υπακοή στους αστικούς νόμους και κατά συνέπεια σε κράτος και κεφάλαιο. Καμία κάθετη διαδικασία και κανένας ιεραρχικός θεσμός δεν μπορεί να προασπίσει τα συμφέροντα των καταπιεσμένων. Καμία πεφωτισμένη ηγεσία δεν αντιλαμβάνεται καλύτερα τις ανάγκες μας από εμάς. Ως φοιτητ[ρι]ές θεωρούμε αναγκαία την συλλογικοποίηση των αντιστάσεών μας ενάντια στον ατομικισμό και την ανταγωνιστικότητα που προάγει το παν/μιο. Απέναντι στην ανάθεση και την παθητικότητα που καλλιεργούν και αναπαράγουν οι φοιτητικές παρατάξεις, δημιουργούμε και συμμετέχουμε σε οριζόντιες διαδικασίες προτάσσοντας μαχητική αντίσταση, κοινωνική αυτοοργάνωση, ταξική αλληλεγγύη για την δημιουργία αδιαμεσολάβητων και ισότιμων σχέσεων. 
Σπάμε την ανάθεση και την υποταγή με δυναμικούς αγώνες συντονισμένους από τα κάτω.
Στεκόμαστε εχθρικά απέναντι σε κάθε μορφής σεξιστικές, ρατσιστικές και φασιστικές αντιλήψεις και πρακτικές, σε κάθε μορφής καταπίεση, κυριαρχικές και εξουσιαστικές λογικές, από την πατριαρχική οικογένεια, την αυθεντία του καθηγητή μέχρι το μάτσο αφεντικό, στην τρανσφοβία, στην ομοφοβία και τον τρανσμισογυνισμό, στην ματσίλα και στην κουλτούρα του βιασμού, ενάντια στην κυριαρχία και την πατριαρχία.      
Ανθός – Ελευθεριακό φοιτητικό σχήμα Π.Θ.

Η νέα μας διεύθυνση

Η νέα διεύθυνση μας είναι η  https://anthoscollect.wordpress.com/ Ανθός - Ελευθεριακό Φοιτητικό Σχήμα